ഭാവിയുടെ ബഹിരാകാശ പര്യവേക്ഷണങ്ങളും സ്ഥിരമായ മൂൺ ബെയിസും ലക്ഷ്യമിട്ട് ചന്ദ്രനിൽ ആണവ റിയാക്ടറുകൾ സ്ഥാപിക്കാൻ അമേരിക്ക, റഷ്യ, ചൈന എന്നീ രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിൽ കടുത്ത മത്സരം. ഭാവിയിൽ ചന്ദ്രനിൽ മനുഷ്യന്റെ സ്ഥിരതാമസവും ഖനന പ്രവർത്തനങ്ങളും മറ്റ് ആഴത്തിലുള്ള ബഹിരാകാശ ദൗത്യങ്ങളും സാധ്യമാക്കാൻ സ്ഥിരവും വിശ്വസനീയവുമായ വൈദ്യുത സ്രോതസ്സ് അത്യാവശ്യമാണെന്ന വിലയിരുത്തലിലാണ് ഈ രാജ്യങ്ങൾ പദ്ധതിയുമായി മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്.
അമേരിക്കയുടെ ബഹിരാകാശ ഏജൻസിയായ നാസ (NASA), 2030 ഡിസംബറോടെ ചന്ദ്രന്റെ ദക്ഷിണ ധ്രുവത്തിന് സമീപം ഒരു ആണവ റിയാക്ടർ എത്തിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ്. 20 കിലോവാട്ട് വൈദ്യുതി ഉത്പാദിപ്പിക്കാനും അഞ്ച് വർഷം വരെ മനുഷ്യന്റെ ഇടപെടലുകൾ ഇല്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കാനുമാണ് ‘ലൂണാർ റിയാക്ടർ 1’ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. മറുഭാഗത്ത്, ചൈനയുമായുള്ള സംയുക്ത കൂട്ടായ്മയുടെ ഭാഗമായി റഷ്യ ‘സെലന’ (Selena) എന്ന് പേരിട്ടിരിക്കുന്ന ആണവ റിയാക്ടർ 2036ഓടെ വികസിപ്പിക്കാൻ ലക്ഷ്യമിടുന്നു. 10 കിലോവാട്ട് വരെ വൈദ്യുതി ഉത്പാദിപ്പിക്കാനും ഒരു പതിറ്റാണ്ടോളം സ്വയം പ്രവർത്തിക്കാനുമുള്ള ശേഷിയും ഈ റിയാക്ടറിനുണ്ടാകും.
ചന്ദ്രനിൽ ആണവ ഊർജ്ജം ആവശ്യമായി വരുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന ചോദ്യത്തിന് സൗരോർജ്ജത്തിന്റെ പരിമിതികളാണ് ഉത്തരം. ചന്ദ്രനിലെ രാത്രികൾക്ക് ഭൂമിയിലെ രണ്ടാഴ്ചയോളം ദൈർഘ്യമുള്ളതിനാൽ സൗരോർജ്ജത്തെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുക അസാധ്യമാണ്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ സൂര്യപ്രകാശമില്ലാതെയും ദീർഘകാലം തടസ്സമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കാൻ ആണവ റിയാക്ടറുകൾക്ക് സാധിക്കും.
എന്നാൽ ഈ പദ്ധതികൾ വലിയ തോതിലുള്ള സുരക്ഷാ ആശങ്കകൾക്കും വഴിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. വിക്ഷേപണ വേളയിലുണ്ടാകുന്ന അപകടങ്ങൾ റേഡിയോ ആക്ടീവ് വസ്തുക്കൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ വ്യാപിക്കാൻ കാരണമായേക്കാം. കൂടാതെ, ഭൂമിയിലെപ്പോലെ ശക്തമായ സുരക്ഷാ കവചങ്ങൾ ചന്ദ്രനിൽ നിർമ്മിക്കുക എളുപ്പമല്ലാത്തതിനാൽ, ചെറിയൊരു പിഴവ് പോലും ബഹിരാകാശ സഞ്ചാരികൾക്കും ഉപകരണങ്ങൾക്കും വലിയ ഭീഷണിയാകും. അമേരിക്കൻ പദ്ധതിയേക്കാൾ ആണവ ഇന്ധനമായ HALEU-വിന്റെ ലഭ്യതക്കുറവും ചില സാങ്കേതിക തടസ്സങ്ങളും ഇരുപക്ഷത്തിനും വെല്ലുവിളിയാകുന്നുണ്ട്.
The US, Russia and China are racing to build nuclear reactors on the Moon to power future lunar bases, space exploration and long-term missions.
