മെറ്റ്ലൈഫ് സ്റ്റേഡിയത്തിൽ ഫിഫാ ലോകകപ്പ് തോൽവിക്ക് ശേഷം കണ്ണീരണിഞ്ഞ ലയണൽ മെസ്സി ഓർമിപ്പിക്കുന്നത് 36 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പുള്ള റോമിലെ സ്റ്റേഡിയോ ഒളിമ്പിക്കോയിൽ വെച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞ ഡീഗോ മറഡോണയാണ്. ഫുട്ബോൾ ലോകത്തെ രണ്ട് ഇതിഹാസങ്ങൾ, തികച്ചും വ്യത്യസ്തരായ വ്യക്തിത്വങ്ങൾ; എന്നാൽ പ്രൊഫഷണൽ ജീവിതത്തിലെ അവസാന മഹത്വം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ അവർ നടത്തിയ പോരാട്ടങ്ങൾ അസാധാരണമാംവിധം സമാനമായിരുന്നു.
ഖത്തർ ലോകകപ്പിലെ വിജയത്തിന് ശേഷം മെസ്സിക്ക് വേണമെങ്കിൽ കളം വിടാമായിരുന്നു, അതുപോലെ 1986 ലെ മാന്ത്രിക പ്രകടനത്തിന് ശേഷം നാല് വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം അർജന്റീന അതേ ഉയരത്തിൽ എത്തിയില്ലെങ്കിലും ആരും മറഡോണയെ ചോദ്യം ചെയ്യുമായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ കരിയറിന്റെ അവസാന ഘട്ടത്തിലും ലോകത്തിന്റെ നെറുകയിൽ വീണ്ടുമെത്തുക എന്ന കഠിനമായ ലക്ഷ്യത്തിനായി അവർ പോരാട്ടം തുടർന്നു. 1990-ൽ കരുത്തരായ ജർമ്മനിക്കെതിരെ മറഡോണ ഇറങ്ങിയതുപോലെ, സ്പെയ്നെതിരെ ഫൈനലിൽ ഇറങ്ങിയ മെസ്സിയുടെ അർജന്റീനയും അന്ന് അണ്ടർഡോഗ്സ് ആയിരുന്നു. 1990-ൽ ജർമ്മനിക്കെതിരെ 39 ശതമാനം മാത്രം ബോൾ പൊസെഷൻ ഉണ്ടായിരുന്ന അർജന്റീന, ഫൈനലിൽ സ്പെയ്നെതിരെ 35 ശതമാനം ബോൾ പൊസെഷൻ മാത്രമാണ് നിലനിർത്തിയത്.
1990-ൽ ഗുസ്താവോ ഡെസോട്ടി ചുവപ്പ് കാർഡ് കണ്ട് പുറത്തായത് അർജന്റീനയുടെ അവസാന പ്രതീക്ഷകളെയും തകർത്തതുപോലെ, ഫൈനലിൽ എൻസോ ഫെർണാണ്ടസ് പുറത്തായതും ടീമിന് തിരിച്ചടിയായി. പ്രായം തളർത്തിയ ഒരു ടീമിനെയാണ് രണ്ട് ഇതിഹാസങ്ങളും നയിച്ചതെങ്കിലും, കളിക്കളത്തിലെ അവരുടെ സ്വാധീനം വളരെ വലുതായിരുന്നു.
അർജന്റീനയെ വീണ്ടും ലോകകപ്പ് ഫൈനലിൽ എത്തിച്ച മെസ്സിയും, 1990-ൽ ടീമിനെ മുന്നിൽ നിന്ന് നയിച്ച മറഡോണയും ഫുട്ബോൾ ചരിത്രത്തിലെ മായാത്ത ഓർമ്മകളാണ്. ഫൈനലിൽ ഫെറാൻ ടോറസിന്റെ ഗോളിലൂടെ സ്പെയിൻ വിജയം കണ്ടപ്പോൾ, അർജന്റീനയുടെ ഹൃദയം തകർന്നു. ആ അന്തിമ വിസിൽ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ കാലഘട്ടങ്ങളാൽ വേർപിരിഞ്ഞ ആ രണ്ട് മാന്ത്രികരും കണ്ണീരോടെ ഒരേ വേദിയിൽ നിന്നു; ഒപ്പം ലോകമെമ്പാടുമുള്ള കോടിക്കണക്കിന് ഫുട്ബോൾ ആരാധകരുടെയും കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു.
